Polonez to samochód w pewnym sensie narodowy. Sama nazwa jakby nawiązuje do Polski . To jednak nie było powodem by stworzyć wersje trzydrzwiową tegoż auta. Nie wiadomo kto wpadł pierwszy na ten pomysł. Jednak wersja trzydrzwiowa nie była w niczym rewolucyjna. W pełni oparta na wersji pięciodrzwiowej nie miała nic oryginalnego w sobie poza tym że na tył trzeba było wchodzić przodem pojazdu. Wersja ta było produkowana w latach 80-83 dwudziestego wieku. Jedna zaleta tego że nie posiadał tylnych drzwi była taka że dzięki temu sztywność nadwozia znacznie wzrosła. To na pewno poprawiło bezpieczeństwo jazdy tym modelem. przednie drzwi dzięki braku tylnych zostały przedłużone co miało poprawić komfort wsiadania na tylne siedzenia. Była to wersja jak teraz byśmy powiedzieli sportowa. Co ciekawe na tylnej klapie zamontowano mały spojler co jeszcze bardziej nadawało na owe czasy charakteru sportowego. Jeszcze zwrócić uwagę na większą ilość szyb w nadwoziu co dawało lepszą orientacje na drodze. Dzisiaj wydaje się to nie zbyt fajne ale wtedy ludzie mieli inne poczucie piękna i stylu.
Fiat 125p był pierwszym pierwowzorem pierwszego Poloneza. Pierwsze słuchy o tym aucie a raczej planach o planach nad nim pojawiły sie już w 1972 roku. Tak jak na początku napisałem pierwszy polonez był w większości oparty na fiacie. To spowodowało, że pierwsze poldony były słabe. Konstrukcja i płyta podwozia żywcem ściągnięte z tego małego Fiata spowodowały że pierwszy Polonez miał mały rozstaw osi i strasznie duży łuk skrętu. Produkcja seryjna zaczęła się w 1978 roku. Sama nazwa auta została wybrana w plebiscycie na łamach gazety warszawskiej. Pierwsze poldony posiadały tak samo silnik z fiata przez co moc była bardzo ograniczona. Jednak przy produkcji Poloneza większy nacisk niż w Fiacie postawiono na bezpieczeństwo. Osiągnięto to dzięki zwiększeniu sztywności oraz wytrzymałości nadwozia. Jeśli chodzi o sama produkcje tego auta miała ona przebiegać w dwóch etapach. Pierwszy etap to produkcja oparta w większości na Fiacie 125p, drugi za to miał mieć już rodzime silniki o pojemności 1,6 do 2,0 benzyna i jeszcze dodatkowo diesla o pojemności tylko 2,0. Zwiększyło to z pewnością osiągi tegoż auta.
Jeżeli ktoś jest Polakiem i mieszka tu i pamięta czasy sprzed dziesięciu lat ma w pamięci samochód którym były gęsto usiane nasze ulice. Tak chodzi tu o popularnego kiedyś maluszka a inaczej o polskiego Fiata 126p. Ten mały zwinny mało palący samochodzik podchodził by już pod symbol narodowy. Produkowany w Polsce od 1973 roku na licencji wykupionej od włoskiego Fiata. Jeśli chodzi o jego poprzednika to był nim Fiat 500. W Polsce produkowany przez Fabrykę Samochodów Małolitrażowych ?Polmo?. Linie produkcyjne znajdowały się w Tychach i Bielsko-Białej. Pojemność tego małego potwora 0,65. Mimo że trzydrzwiowy można nim przewozić cztery osoby choć znane są przypadki w których nasi potrafili tam się załadować w sześciu ale to już taka polska przypadłość by robić rzeczy niemożliwe. Moc napędowa maluszka to około 17kW. Był on też produkowany w czterech różnych wersjach zależnie od upodobania można sobie było zakupić 650 Standard, 650Specjal, 650Lux i 650Konfort. Ogólnie wyprodukowano ponad 4 miliony sztuk tego dobra
Duży Fiat jak go niektórzy potocznie nazywają. Właściwa nazwa to Fiat 125p. Samochód ten w swoich latach świetności był luksusowa limuzyna. Jego historia zaczyna się pod koniec lat sześćdziesiątych. Licencja na ten samochód wpadła szybko w łapy FSO. Dzięki wszelkim staraniom szybkość z jaka został wdrożony do produkcji była jak na tamte czasy rekordowa. Samochód ten rozwijał prędkość zawrotna jak na tamte czasy osiągał około 155 km/h. Pojemność silnika w granicach 1,5 jak na pierwsze modele to i tak dużo. Samochód ten miał wiele wersji miedzy innymi wersję wyścigową o pojemności silnika 1,6, oraz wersje sedan kombi czy pickup. Od początku produkcji zapotrzebowanie na ten model rosło a produkcja tez dawała sobie rade z zapotrzebowaniem na 125p. Wszystko by było dobrze ale 13 grudnia wiadomego roku wprowadzony został stan wojenny i to ciężko wpłynęło na produkcje. Nie tylko to wpłynęło źle na rozpowszechnianie się tej marki. W 1983 wygasła licencja miedzy FSO i Fiatem. Spowodowało to zmianę nazwy z FSO Fiat 125p na FSO125p.
Historia Syrenki nie kończy się na modelach przystosowanych tylko do przewożenia ludzi. Następnym punktem operacyjnym było stworzenie Syrenki w wersji furgonu i pick-upa. Decyzja i projekt powstał w 1968 roku. Niestety z powodu braków finansowych skończyło się tylko na tym. W końcu jednak w 1971 roku zapadła ostateczna decyzja o wyprodukowaniu tych aut. Pierwszy z tych modeli furgon zwany Syrenka Bosto. dzięki zmianie zawieszenia i innym modyfikacjom samochód ten był przystosowany do przewożenia aż czterech osób cywilnych i ładunku o masie nacisku około dwustu kilogramów. Następnym dobrem jakie powstało w głowach PRL-owskich konstruktorów była Syrenka R-20. Syrenka ta miała znaleźć szerokie zastosowanie w rolnictwie. Jednak z powodu małej ładowności bo aby 400 kilogramów Syrenka ta nie była zbyt przydatna. Kolejne lata przyniosły kolejne ulepszenia i poprawę ładowności. Nazwy modeli kolejnych wersji tego polskiego pick-upa to Syrenka R-20M, a potem Syrenka R-20F która miała skrzynie ładunkową wyposażoną w zdejmowana blaszana nadbudowę.
Syrenka w wersji micro busa powstała w 1960 roku jako prototyp tego modelu. Nowe zastosowanie syrenki do przewozu większej ilości osób bo aż siedmiu mogło się wydać atrakcyjnym jak na owe czasy. Nie była to jednak pierwsza. To co można powiedzieć o niej to na pewno to że była jakimś pomysłem na zaoszczędzenie czasu i benzyny choć benzyny w owych czasach było po dostatkiem dzięki naszemu partnerowi ZSRR. Nadwozie naszego narodowego mikro busa wykonane było z elementów drewniano-stalowych. Nadwozie to skonstruował nie kto inny jak inżynier Cezary Nawrot. Zaleta tego nadwozia było z pewnością to że przystosowane było do małoseryjnej produkcji poza FSO. Blach poszycia zewnętrznego nie potrzebowała głębokiego tłoczenia. Syrenka ta posiadała w środku trzy rzędy siedzeń z tym że ostatni rząd dawano się wyjąć i powstawała wtedy dodatkowa powieszchnia ładowna. Mikrobus ten napędzany był silnikiem S-15. Lecz elementy takie jak zawieszenie, układ kierowniczy, układ hamulcowy były żywcem przeniesione z seryjnej wersji Syrenki. Tak dla ciekawości dodam że maksymalna ładowność tego modelu to 480 kilogramów.
Syrenka miała też swoją przyszłość wyścigowa albo inaczej sportową Syrenka Sport bo o niej teraz będzie mowa była nowa wizją szybkiego i zwinnego samochodu. Syrenka Sport Powstała w latach sześćdziesiątych opracowała ją grupa inżynierów z FSO. Samo konstrukcje tego auta stworzył nie kto inny jak Cezary Nawrot. Była to całkowita nowość jak na owe czasy. Novum było tu wykorzystanie laminatu do budowy nadwozia opartego na płycie podłogowej. Oczywiste Wydaje się to że podczas budowy tego modelu zostały wykorzystane liczne podzespoły zwykłej Syrenki . Miedzy innymi wykorzystano w niej przednie zawieszenie, układ kierowniczy oraz zawieszenie silnika. Wersja sport miała jednak rozstaw kół poszerzony. Tak samo silnik miał być czymś absolutnie nowym w tym modelu. Na początku do wersji prototypowej zastosowany został nowy silnik typu boxster za konstrukcja którego stał Władysław Skoczyński. Silnik ten miał pojemność 750 cm sześciennych i osiągał moc 25 km przy 5000 obrotów na minute. Mimo swojego powodzenia i nowoczesności model ten został uznany prze wadze PRL-owskie z nie przydatny przez co został zniszczony.
Cztery lata ciężkich prac wyszła pierwsza wersja Syreny z serii sto w ilości najpierw 200 sztuk. Syrena 100 była już ulepszona wersja swoich poprzedników prototypów. Miała już w pełni metalowe nadwozie na ramie przełącznikowej czy jakiejś takiej. Z powodów niestety finansowych wiele elementów konstrukcyjnych z Warszawy M20 takich jak pompa hamulcowa, krążki hamulcowe i jeszcze kilka innych. Zwiększyło to wszystko masę tego pojazdu w stosunku do prototypów. Kolejne wersje Syreny były poprawkami poprzedniczki. Czyli z powodu braków finansowych i technicznych były to zmiany powolne i wprowadzane etapami każda kolejna Syrenka była już bliżej do ideału jakim by ja widzieli jej pomysłodawcy. Tak że wszystkie wersje od 100 do 105 są wersjami coraz bardziej zmodernizowanymi wersjami. Wszystkich tak ogółem nie można jednak rozpatrywać jako jedno. Co ciekawe Syrenka miała napęd na przednie koła i była dosyć zwinna na drodze przez to zaczęła się jej kariera wyścigowa i kolejna seria tego samochodu. Już nieco odmienna od setek.
Syrena jest samochodem osobowym. wyprodukowanym w Rzeczpospolitej Ludowej. Decyzja o jej produkcji podjęło ówczesne Prezydium Rządu w 1953 roku. Zlecenie na wykonanie projektu konstrukcji otrzymuje nikt inny jak FSO. W założeniu Syrena miała być w większości oparta na konstrukcji WarszawyM20. Silnik tego pojazdu miał być małolitrażowy i dwusuwowy. Nadwozie miało być wykonane z drewnianego szkieletu i obite płyta pieśniową. Prace rozpoczęły się w 1953. Pierwszym prototypem jaki został zaprezentowany wyszedł 31 grudnia tego samego roku. następnie na poczatku 1954 roku w styczniu kolejne dwa następne prototypy ujrzały światło dzienne. prototypy wykonane były w dwóch wersjach. W wakacje 1954 został przeprowadzony rajd na dystansie3600km, w którym udział wzięły prototypy naszej Syreny i inne samochody o podobnych litrażach tylko, że zagraniczne. W wyniku tego rajdu postanowiono zrezygnować z drewnianej konstrukcji nadwozia zamiast to lepsza wydała się metalowo-drewniana, przy okazji jeszcze zmieniono parę szczegółów w układzie napędowym i jezdnym.
Wersje Warszawy typu pickup, furgon czy kombi. Pojawiły się na początku lat sześćdziesiątych po to by sprostać wymaganiom ówczesnej gospodarki. Pierwszy z nich pickup pojawił się jeszcze jako prototyp w 1957 roku. Miał byś samochodem dostawczym dzięki, któremu można by było przewozić wszelkiego rodzaju towary. Pojazd ten mógł zabrać dwie osoby oraz około 500 kilogramów towaru na pakę. Model ten oznaczony został jako model 200P. Oczywiście kolejne lata przyniosły coraz bardziej zmodernizowane wersje. Warszawa typu furgon powstała w 1960 roku. Znalazła zastosowanie jako karetka pogotowia ale nie tylko np na tureckich ulicach często można było ją spotkać jako taksówka. Co do konstrukcji zastosowano rozwiązania z pic-upa a nadwozie zostało zastosowane z typu kombi. Co ciekawe bak z benzyną został zamontowany pod siedzeniem kierowcy. Za to wersja kombi powstała w 1965 roku. Powstała a raczej powstały one na bazie modelów 203 i 203 standardowej wersji Warszawki. W kobiakach tylne siedzenia miały opcje składania się dzięki czemu samochód ten mógł służyć nie tylko jako rodzinna furka.